Tinèlle by Ken Verschueren

Goswin De Stassartstraat 90

2800 Mechelen

72 /100

Type keuken:

Klassieke keuken

Chef:

Ken Verschueren - gastvrouw Jenny Callens

Sluitingsdagen:

Zaterdag - zondag
015/63.68.61 - EMAIL - WEBSITE

Beschrijving

Restaurant Tinèlle ligt in een zijvleugel van het vroegere Predikherenhof, een oorspronkelijk zeventiende-eeuws kloostergebouw, dat met veel geld en middelen werd gerestaureerd en omgedoopt tot “Het Predikheren”. Op het dak na met zijn afschuwelijke rechthoekige mansardes, kan de restauratie als geslaagd beschouwd worden. In de linkervleugel, waar eeuwen geleden monniken op doorreis werden opgevangen, moet u zijn om te genieten van de kookkunst van Ken Verschueren en zijn brigade.

Ken runde samen met zijn vrouw Jenny Callens vroeger het Restaurant De Tuinkamer in Beerzel, dat een ster in de Michelin-gids veroverde. Nog langer geleden deed hij ervaring op bij Sergio Herman (Oud Sluis) en bij het ondertussen ook al verdwenen Restaurant Folliez in Mechelen. Toen naast Folliez ook Restaurant D’Hooghe in Mechelen de deur dichttrok, ging het Mechels stadsbestuur actief op zoek om weer een sterrenrestaurant aan te trekken voor de Dijlestad.

Ken sprong in dat gat in de markt en maakt nu ten volle gebruik van de hem geboden opportuniteit. Ken wil in de eerste plaats af van vooraf samengestelde menu-formules. ’s Middags is er nog wel een lunchmenu van drie gangen voor 36 euro, maar ’s avonds kan er alleen nog à la carte getafeld worden. Dan biedt hij de gastronoom een aanbod aan van zes voorgerechten, zes hoofdgerechten en zes desserts aan om zelf naar hartenlust uit te kiezen. Dat is een ambitieuze approach die veel vraagt van de brigade en vereist dat iedereen constant met zijn volle aandacht bij de les blijft.

Wij arriveren op een regenachtige oktoberavond en nemen plaats op pastelkleurige stoelen aan een blankhouten tafel. De zaalbrigade is casual gekleed en evolueert door de zaal op witte sportschoenen. Als aperitief bestel ik een glas Domäne Gobelsburg/ Grüner Veltliner 2017 / Kamptal DAC uit Oostenrijk. Een wijn met een bleekgele kleur, een mooi bloemig aroma en een sappige smaak met fijne noordelijke zuren. Als aperitiefhapjes krijgen we daarbij een Espuma van Butternut met hazelnoot en kaas en een Tortilla met een mousse van maïs. Ondanks het feit dat één van mijn tafelgenoten bij de reservatie melding had gemaakt van een notenallergie krijgt hij identiek dezelfde hapjes als wij voorgeschoteld. Er moet dan daarna nog in allerijl voor een alternatief gezorgd worden, met het nodige tijdverlies tot gevolg. Smaakgewijs valt er op de Espuma van butternut nochtans niets aan te merken. Ronduit lekker met herfstige smaken en de kaas zorgt voor een fris-zurige repliek. Bij de tortilla vragen wij ons hardop af of de tortilla zelf wel huisgemaakt is en niet voorbesteld.

Wij besluiten twee voorgerechten te nemen en beginnen met de Garnaalkroketten met citroen en peterselie. De presentatie op het bord is vrij basic. De citroen is licht gebrand. (Meerwaarde?) De peterselie is gefrituurd, waardoor hij een licht krokante textuur gekregen heeft. De vulling van de garnaalkroketten is naar wens: voldoende garnalen en de bisque die als basis diende is aangenaam gekruid en voldoende diep van smaak. De korst van de kroket had misschien net iets brosser gemogen. We drinken er een glas Mas d’en Gil / Bellmunt 2017 / Priorat DO bij, een wijn die het uitstekend kan vinden bij dit gerecht met zijn frisse citrustonen en zijn droge finale.

Voor bij ons tweede voorgerecht, Kalfskop uit Canelli (Piemonte) met langoustine, ganzenlever en cèpes, schakelen we over op een Portugese witte wijn van Luis Pato; een ware fruitbom met een mooie spanning, een heel krokante fruitigheid en wat gemuskateerde tonen in de smaak. Alle edele ingrediënten van ons tweede hoofdgerecht zorgen voor een gastronomische synergie. De lichtjes schuimige saus is mooi ingekookt. Alleen is ons gerecht al bijna lauw als het wordt ingezet. Daardoor gaat een deel van de beleving verloren, wat jammer is bij zulke delicate smaken.

Tijd voor ons hoofdgerecht: Zeetong “Ostendaise” met akkerzwam en peterselie-aardappel. In de garnering zitten ook nog enkele grote sappige mosselen, wat grijze garnaal en een kerstomaat. De cuisson van de tong is wat naar de droge kant, maar de begeleidende saus maakt veel goed. Alleen is er ook hier weer een probleem met de temperatuur. Echt koud is ons gerecht niet, maar echt warm evenmin.

De begeleidende wijn mag er wezen: we drinken een Pura Fe / Chardonnay Reserva 2016 uit de Casablanca Valley in Chili. We noteerden: “Bleekgele kleur met wit koperen reflecties. Heel expressieve neus met volop ananas. In de smaak vieve zuurtjes en heel krokante fruittonen. Lichtvoetig en crisp.

Ondertussen is het 21.00 uur en stilaan tijd voor ons dessert. Als we de menukaart vragen om onze keuze te maken, blijkt dat er op dat moment al twee desserten zijn uitverkocht.

Wij kiezen voor één van de overgebleven nagerechten, op de kaart omschreven als “Luikse Koffie Hazelnoot Vanille”. Wat wij verwachtten, was iets in de aard van de omschrijving, voor het eerst opgenomen in de Larousse Gastronomique van 1938 : Een café glacé die als volgt tot stand komt: “Bereid volgens de gebruikelijke methode een infusie van koffie met 300 gram vers gemalen koffie en driekwart liter kokend water. Plaats deze infusie in een terrine met 600gram suiker in klontjes. Laat de suiker smelten en de infusie afkoelen. Voeg een liter gekookte, met vanille geparfumeerde melk die volledig is afgekoeld toe aan de koffie, samen met een halve liter room. Een sorbetière laten bevriezen en de samenstelling licht vloeibaar houden. Opdienen in kopjes. Bedekt met een laag slagroom wordt dit een Café Liègeois”. Er bestaan ondertussen veel varianten, maar als klassieke ingrediënten worden beschouwd: de koffie uiteraard, vanille-ijs en een glaasje Péket. De brochure “Le Véritable Café Liègeois”, uitgegeven in 2014 door Liège Together Tourism waarschuwt echter “dat de ‘Café viennois/liégeois’ voor sommigen een warme zoete drank is met slagroom en voor anderen een ijsbereiding met room.” Blijkbaar is Ken Verschueren een aanhanger van deze laatste strekking. Want wij krijgen helemaal geen kopje, maar een ijsbereiding. Lekker is het wel. Een combinatie van vanille-ijs, ijs met een heerlijke mokkasmaak, crumble, poederchocolade, karamel. Smaakgewijs klopt alles. Maar persoonlijk zou ik dit op de menukaart misschien eerder omschrijven als “Structuren van Luikse koffie”. Dat kan klassiek georiënteerde gastronomen misschien een verrassing besparen. Afsluiten doen we met een glaasje Rasteau, een heerlijke likeurwijn met een ambere kleur met een rozige schijn erin, een vieve neus met wat tonen van appelsien en in de smaak wulps weelderig zoet met vooral tonen van wijnbergperzik.

Tinèlle heeft zeker alle troeven in handen om uit te groeien tot een gastronomische hotspot in Mechelen. De kaart is aantrekkelijk opgebouwd. En het wijnaanbod is interessant. Maar als men de steile ambities wil waarmaken moet er wel in de toekomst nog een tandje worden bijgestoken. Als men à la carte tafelen naar voor schuift als business-concept moet men er ook over waken dat alles wat op papier aangeboden wordt ook daadwerkelijk besteld kan worden en dat, wanneer verschillende eters uit een gezelschap uiteenlopende gerechten bestellen, die simultaan en op de juiste temperatuur, in de juiste voorwaarden worden opgediend. Dat was de avond van ons bezoek nog niet helemaal het geval. Maar we geven Tinèlle zeker het voordeel van de twijfel.

Onze quotering. - smaakbeleving en presentatie gerechten: 50/70 - wijn, bediening, klantvriendelijkheid, kader, hygiëne: 22/30 - totaal: 72/100

Prijsindicatie (16-10-2019)

€ 36.00 lunch menu (aantal gangen: 3)

€ 79.00 à la carte

€ 36.00 min. prijs / fles witte wijn
€ 36.00 min. prijs / fles rode wijn
Restaurant heeft een terras
Prijs Kwaliteit
Parking beschikbaar
Huiswijn aanwezig